Wraz z rozwojem broni palnej topory jako główna broń żołnierzy wychodziły z użycia. Sporadycznie jednak powracały do łask w okresie powstań narodowych, gdy występowały silne braki uzbrojenia. Przykładowo w czasie trwania powstania styczniowego w 1863 czasami oprócz kosynierów formowano też pododdziały siekierników. Przykładem takiego pododdziału jest pluton siekierników w oddziale Józefa Oxińskiego, gdzie głównym uzbrojeniem były siekiery i topory.
Militarne zastosowanie toporów jako narzędzia nieprzerwanie trwa w jednostkach saperskich. W wielu armiach świata siekiery stanowią element odznak tych jednostek. W Polsce międzywojennej siekierki góralskie – ciupagi, ułożone w formie swastyki stanowiły zasadniczy motyw odznak pułkowych większości pułków piechoty górskiej.
Obecnie najczęściej używana jest do prac ciesielskich i do rozdrabniania drewnianych szczap opałowych. Stosowana często przy pracach biwakowych i saperskich, w wojsku, harcerstwie i turystyce.