Studia z historii Krakowskiego Fakultetu Medycznego. W 1979 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Był promotorem ponad 60 prac magisterskich i 11 prac doktorskich, a nadto opracował i napisał ponad 100 prac naukowych. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły głównie: historii krakowskiej medycyny, opieki lekarskiej i społecznej w dawnym górnictwie polskim, problematyki lekarskiej okresu okupacji hitlerowskiej w Polsce, polskich lekarzy w kraju i na obczyźnie, rozwoju balneoklimatologii, ulubionej tematyki dotyczącej przeszłości Wieliczki, a nadto postaci Mikołaja Kopernika jako lekarza („Mikołaj Kopernik – wybitny przedstawiciel medycyny XVI wieku w Polsce”, Kraków 1978, s. 84). Drugim nurtem jego działalności było wykorzystanie naturalnego środowiska w podziemiach kopalni dla celów leczniczych. W tym celu objął dodatkowo stanowisko lekarza kopalni soli w Wieliczce w 1958 r. oraz prowadził badania i obserwacje stanu zdrowia załogi górniczej. Przeprowadzał szereg eksperymentów klinicznych polegających na poddawaniu chorych działaniu atmosfery podziemnych komór solnych o specyficznych właściwościach fizyko-chemicznych i biologicznych. Ich efektem było opracowanie metody subterreanoterapii, zwaną również metodą Skulimowskiego. W oparciu o nią w 1958 r.