stworzył w Wieliczce pierwsze w Polsce mikroklimatyczne sanatorium podziemne, w którym do dziś leczy się choroby układu oddechowego. W czerwcu 1964 decyzją Zarządu Uzdrowisk Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, zostało utworzone podziemne sanatorium (niedługo potem przemianowane na Szpital Uzdrowiskowy „Kinga”). Celem propagowania swych osiągnięć na tym polu działania w 1963 założył w Wieliczce pierwsze w świecie Towarzystwo Naukowe Klimatoterapii Podziemnej, organizował konferencje naukowe i utrzymywał kontakty międzynarodowe. W latach 1961–1969 przewodniczył komisji Zdrowia, Zatrudnienia i Opieki Społecznej Miejskiej Rady Narodowej w Wieliczce oraz Komisji Ochrony Środowiska Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie (1969–1973).

Jako mieszkaniec Wieliczki od 17 października 1966 r. był jednym z członków założycieli Oddziału Krakowskiego Stowarzyszenia „Klub Przyjaciół Wieliczki”, pełniąc funkcję jego wiceprezesa do 1970 r.

Zmarł nagle w pełni sił twórczych, został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce (kwatera VI-10-10).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1981) Złoty Krzyż Zasługi (1975) Złota Odznaka za Zasługi dla miasta Wieliczki (1976)