Charakterystyka okrętów z tego okresu: wyporność 20–100 t, długość do 20 m, zanurzenie do 1,5 m, prędkość 30–50 w., zasięg 200–300 Mm, autonomiczność 2–3 dni. Uzbrojenie składało się z 2–4 wyrzutni torped, 1–2 zrzutni bomb głębinowych, 2–3 wielkokalibrowych karabinów maszynowych lub działka przeciwlotniczego kal. 20–40 mm oraz ciężkich karabinów maszynowych.
Okres powojenny thumb|Ścigacz torpedowy ORP „Sprawny” projektu 664
Na przełomie lat 50. i 60. XX wieku z kutrów torpedowych i ścigaczy okrętów podwodnych wyewoluowała kolejna klasa okrętów; kutry zwalczania okrętów podwodnych. Główną przyczynę powstania nowych jednostek stanowiło przystosowanie uzbrojenia torpedowego do użycia przeciwko zanurzonym okrętom podwodnym. Przez to kutry torpedowe powróciły do tradycyjnej formy okrętów atakujących wyłącznie cele nawodne.
Charakterystyka okrętów z tego okresu: wyporność 200–300 t, długość 25–30 m, zanurzenie do 2 m, prędkość 40–55 w., zasięg 600–800 Mm, autonomiczność do 5 dni. Uzbrojenie składało się z 4–6 wyrzutni torped i 1–2 armat uniwersalnych kal. 20–30 mm. Niekiedy spotykane były także 1–2 zrzutnie świec dymnych.