Wynalezienie silników spalinowych, pozwalających uzyskać duże prędkości przy niewielkich rozmiarach kadłubów, dało nowy impuls rozwojowi kutrów torpedowych i spowodowało ponowne konstruowanie małych jednostek tego rodzaju, w odróżnieniu od rosnących pod względem wymiarów torpedowców. Znaczący rozkwit nastąpił podczas I wojny światowej, kiedy niewielkie i szybkie okręty torpedowe zaczęto licznie budować we Włoszech, następnie w Wielkiej Brytanii oraz na niewielką skalę w Niemczech. Wiązało się to z udoskonaleniem uzbrojenia oraz układu napędowego, a szczególnie udane były włoskie kutry typu MAS.
Jednakże czasy świetności kutrów torpedowych przypadły na lata II wojny światowej. Wszystkie liczące się wówczas marynarki wojenne budowały duże flotylle tych jednostek, które głównie w rejonach przybrzeżnych prowadziły szybkie ataki torpedowe na zespoły okrętów i statków przeciwnika. Dodatkowym zadaniem kutrów torpedowych stało się zwalczanie zanurzonych okrętów podwodnych przy pomocy bomb głębinowych. Jednostki takie odegrały szczególnie znaczącą rolę we flotach Niemiec, Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Związku Radzieckiego i Włoch.