Jest to pierwsze zdjęcie Marsa wykonane z tak bliska. Jednak już w 1894 wielu astronomów wątpiło w istnienie na Marsie jakichkolwiek zbiorników wodnych, bo ich powierzchnia była zbyt niejednorodna.
Dokładniejsze obserwacje na początku wieku XX nie potwierdziły obecności hipotetycznych kanałów. Tacy astronomowie jak E. E. Barnard nie stwierdzili ich istnienia. W roku 1903 J. E. Evans i Edward Maunder przeprowadzili eksperyment z wykorzystaniem uczniów, którym pokazywano obrazy z teleskopów. Okazało się, że przy odpowiednim zakresie powiększenia wielu z nich dostrzegało na nich proste linie. Lowell i Schiaparelli mogli do obserwacji wykorzystywać tylko swoje oczy, które ich w tym przypadku zawiodły. Marsjańskie kanały były dziełem optycznej iluzji oraz inteligencji mózgu astronoma, usiłującego dostrzec jakieś obiekty w rozmazanym i niewyraźnym obrazie Czerwonej Planety. W roku 1909 Eugène Michel Antoniadi korzystając z 83-cm teleskopu w Obserwatorium Meudon podczas opozycji Marsa stwierdził, że kanały na Marsie nie istnieją, co ostatecznie obaliło tę hipotezę. W latach 20. XX wieku stwierdzono, że atmosfera Czerwonej Planety jest bardzo rozrzedzona i sucha.