Po 1918 brytyjskie władze Mandatu Palestyny potraktowały arabską i żydowską wieś jako jedną całość. W 1922 w pobliżu wioski utworzono baseny w celu pozyskiwania sali z wody morskiej. W 1938 w Atlit mieszkało 508 Arabów i 224 Żydów. W tym samym roku Brytyjczycy utworzyli na północ od wsi niewielką bazę wojskową, na której terenie 16 sierpnia 1939 oficjalnie utworzono centrum internowania dla nielegalnych imigrantów. Obóz stał się miejscem przymusowego pobytu wielu Żydów, którzy usiłowali uciec przed nazizmem w Europie i przedostać się nielegalnie do Ziemi Izraela. W listopadzie 1940 brytyjskie władze postanowiły odesłać grupę 5000 internowanych Żydów do obozów na wyspie Mauritius. Aby powstrzymać deportację, żydowska organizacja paramilitarna Hagana zdetonowała 25 listopada bombę podłożoną na statku „Patria”. Wielkość ładunku wybuchowego została jednak błędnie obliczona, i statek szybko zatonął. Na pokładzie było 1800 osób, z których 216 utonęła. Ocaleni z „Patrii” zostali przewiezieni do obozu w Atlit i nie deportowano ich na Mauritius. Po kilku miesiącach zostali zwolnieni z obozu. W dniu 19 marca 1941 do Zatoki Hajfy wpłynął statek „Darien II”, wiozący 800 Żydów uciekających przed Nazistami z Bułgarii i Rumunii. Brytyjczycy wszystkich pasażerów statku umieścili w obozie Atlit.