We wrześniu 1942 obóz dla internowanych został zamknięty, a na jego miejscu utworzono obóz jeniecki, w którym przetrzymywano włoskich i niemieckich jeńców wojennych. 18 lutego 1943 do Atlit przyjechały dzieci żydowskie 700 dziewczynek i chłopców w wieku 7–12, sieroty z Polski, którym udało się wydostać ze Związku Radzieckiego wraz z armią Andersa.
Ponowne otwarcie obozu dla internowanych nastąpiło w 1945, kiedy do Palestyny zaczęli masowo docierać nielegalni imigranci, z których większość była ocalonymi z Holocaustu. Obóz składał się wówczas z szeregów baraków mieszkalnych, otoczonych drutem kolczastym i wieżami strażniczymi. W dniu 10 października 1945 członkowie żydowskich kompanii szturmowych Palmach dowodzonych przez Nachuma Sariga, przeprowadzili atak na obóz i uwolnili 208 żydowskich więźniów. Po tym wydarzeniu Brytyjczycy wywozili wszystkich zatrzymanych nielegalnych imigrantów do obozów dla internowanych na wyspie Cypr. Obóz w Atlit działał do utworzenia niepodległego państwa Izrael w maju 1948.