Brat Thomasa Fairfaxa, Charles, został śmiertelnie ranny.
Skutki bitwy Dwa dni po bitwie Rupert zgromadził w Yorku 5 tys. kawalerii i kilkaset piechoty. Uważał, że konieczny jest powrót na południe, by połączyć się z królem, i ruszył z powrotem przez Penniny. W międzyczasie markiz Newcastle (który wydał całą swoją wielką fortunę na sprawę rojalistów) i jego oficerowie wyjechali na wygnanie za morze. Wraz z odejściem Ruperta i Newcastle’a rojaliści ostatecznie opuścili północną Anglię. Sprzymierzeni przegrupowali się i wznowili oblężenie Yorku. Garnizon skapitulował na honorowych warunkach 16 lipca. Przez następne kilka miesięcy Szkoci i parlamentarzyści powoli usuwali pozostałe garnizony rojalistów w całej północnej Anglii. Pierwszy raz w tej wojnie, książę Rupert został zdecydowanie pobity, i stracił swoją reputację niezwyciężonego. Natomiast Oliver Cromwell zyskał sobie dzięki tej bitwie miano znakomitego dowódcy kawalerii. W następnych miesiącach zaczął narastać jego wpływ zarówno w Izbie Niższej parlamentu, jak i w polu – w armii parlamentu.
Bibliografia Peter Young, Marston Moor 1644, The Windrush Press, 1997, paperback, 268 pages, . Colonel H.C.B. Rodgers, Battles and Generals of the Civil Wars, Seeley Service & Co. Ltd, 1968, hardback, 327 pages. Mała encyklopedia wojskowa, Warszawa: Wyd. MON, 1967.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bitwy angielskiej wojny domowej Kategoria:Bitwy w 1644 Bitwa na Marston Moor