Zwycięstwo Cromwella Zapadła noc. Pole bitwy było sceną przedstawiającą dziki chaos, a tysiące uciekinierów z obu stron rozproszyło się po okolicach. Wszystkie 5 armii straciły swoich naczelnych dowódców. Bitwa najprawdopodobniej byłaby nierozstrzygnięta, gdyby nie zdyscyplinowana kawaleria Cromwella, która zebrała się i stała się kluczem do zwycięstwa. Cromwell poprowadził ją tak, że obszedł wojska rojalistów wychodząc na ich tyły, by zaatakować skrzydło Goringa od najmniej spodziewanej strony. Goring próbował zebrać swoje utrudzone wojska, by stawić czoła nagłemu niebezpieczeństwu, został jednak rozbity.
Cromwell i Crawford zwrócili się teraz przeciwko resztkom centrum rojalistów, gromiąc ich oddziały jeden po drugim. Na koniec część piechoty Newcastle’a, tzw. „Biali” (Whitecoats), zebrały się dla stawienia ostatniego oporu, i przez moment wydawało się, że odeprą wszystkie ataki Cromwella. Odmówili poddania się i w końcu zostali wycięci niemal do nogi – tylko garstka przeżyła.
Rojaliści stracili 4 tys. zabitych (w tym wielu w ostatniej walce „Białych”), 1500 jeńców, włącznie z Charlesem Lucasem i Henrym Tillierem. Straty Szkotów i parlamentarzystów były znacznie mniejsze – prawdopodobnie tylko 300 zabitych (i to głównie z armii Fairfaxa).