Oficer czasu wojnyW brzmieniu ustalonym w Ustawie z dnia 23 marca 1922 r. o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich., oficer na czas wojnyW brzmieniu ustalonym w dekrecie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 marca 1937 r. o służbie wojskowej oficerów. – oficer Wojska Polskiego II RP o szczególnym stosunku do służby wojskowej.
Artykuł 102 ustawy o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich stwierdzał, że ochotnicy, o ile nie są obowiązani do służby wojskowej oraz powołani do świadczeń wojennych, mogą otrzymać tytuł oficera czasu wojny w stopniu odpowiednim do stanowiska, na które zostali przeznaczeni, o ile posiadają na nie odpowiednie kwalifikacje.
Z dniem 18 marca 1937 roku ustanowiony został następujący podział oficerów ze względu na stosunek do służby wojskowej: oficerowie służby stałej, oficerowie stanu spoczynku, oficerowie rezerwy, oficerowie pospolitego ruszenia, oficerowie na czas wojny, oficerowie w stopniach honorowych, oficerowie kontraktowi.
Oficerów na czas wojny mianował na poszczególne stopnie oficerskie Naczelny Wódz.
Oficerem w stopniu podporucznika jako oficera na czas wojny można mianować podoficera lub szeregowca posiadającego odpowiednie kwalifikacje moralne za czyn wyjątkowego męstwa na polu bitwy.