Mianowanie oficerem na czas wojny mogło nastąpić na jeden ze stopni wymienionych w dekrecie niezależnie od stosunku do służby wojskowej. Warunki mianowania oficerów na czas wojny określał Naczelny Wódz.
Po zarządzeniu częściowej lub ogólnej demobilizacji, Prezydent RP na wniosek Ministra Spraw Wojskowych mógł oficera na czas wojny: mianować oficerem służby stałej, przenieść do rezerwy lub pospolitego ruszenia, zwolnić od powszechnego obowiązku wojskowego, przenieść w stan spoczynku jeżeli nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego.
Mianowanie oficera na czas wojny na oficera służby stałej uzależnione było od zgody zainteresowanego.
Oficer na czas wojny miał prawo podawać po określeniu stopnia i korpusu osobowego wyrazy: „na czas wojny” np. podporucznik piechoty na czas wojny (ppor. piech. na cz. w.).
W czasie II wojny światowej porucznikami na czas wojny mianowani zostali między innymi Feliks Selmanowicz, Marian Rejewski i Henryk Zygalski, urzędnicy kontraktowi zatrudnieni w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego WP.
Przypisy
Bibliografia Ustawa z dnia 23 marca 1922 r. o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich . Ustawa weszła w życie z dniem 5 maja 1922 r. Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 marca 1937 r. o służbie wojskowej oficerów . Dekret wszedł w życie z dniem ogłoszenia.
* Kategoria:Stopnie wojskowe