Okres powojenny i śmierć Po demobilizacji 5 Brygady Wileńskiej 4 października 1945 na własną prośbę pozostał w terenie i dowodził oddziałem partyzanckim. W lutym 1946 jego szwadron otrzymał nazwę 6 Wileńskiej Brygady, kontynuującej tradycję 6 Wileńskiej Brygady AK i podległej w dalszym ciągu mjr. Zygmuntowi Szendzielarzowi „Łupaszce” oraz Komendzie Okręgu Wileńskiego AK, który w tym czasie ewakuował się na tereny Polskie centralnej. Funkcję dowódcy 6 Wileńskiej Brygady pełnił do 19 października 1946, operując na Białostocczyźnie i Podlasiu. Przeprowadził wiele akcji zbrojnych i likwidacyjnych przeciwko oddziałom pacyfikacyjnymi NKWD, UB, MO, KBW między innymi pod Sikorami (walka z żołnierzami 2 pp 1 DP 8 sierpnia 1945), w Miodusach Pokrzywnych (18 sierpnia 1945), w Kleszczelach (rozbrajanie funkcjonariuszy UB i MO 11 listopada 1945) czy w Łempicach (walka z 2 pułkiem pogranicznym NKWD 29 XI 1945).
19 października 1946 podczas koncentracji 6 Brygady i części 5 Brygady w kolonii Rogawka, gmina Drohiczyn, został ze względu na stan zdrowia został urlopowany przez mjr. Zygmunta Szendzielarza i przekazał dowództwo swojemu zastępcy por. Władysławowi Łukasiukowi „Młotowi”, który kontynuował walkę na Podlasiu.