Lucjan Minkiewicz ukrywał się początkowo w Zakopanem. W styczniu 1948 zamieszkał z żoną Wandą „Danką” (z d. Czarnecka) we Wrocławiu. W ramach konspiracji Okręgu Wileńskiego AK utrzymywał ścisłe kontakty z „Łupaszką” i ppłk. Antonim Olechnowiczem „Pohoreckim”. Przez ppor. Antoniego Wodyńskiego miał również stałą łączność z oddziałem Władysława Łukasiuka ”Młota”. 30 czerwca 1948 r. uniknął wraz z żoną aresztowania, w ramach zorganizowanej ogólnopolskiej „Akcji X”, skierowanej przeciwko żołnierzom z Wileńszczyzny. Ukrył się we wrocławskim mieszkaniu wynajmowanym przez żonę „Młota”, Jadwigę Łukasiuk. Następnego dnia wraz z żoną wyjechali do Krakowa.

30 czerwca lub 1 lipca 1948 Lucjan Minkiewicz i jego ciężarna żona zostali aresztowani przez funkcjonariuszy Wydziału III WUBP w Krakowie. Ujęto ich po wejściu do „kotła” urządzonego w mieszkaniu Janiny Oszywowej – siostry Minkiewicza. Na czas śledztwa przetransportowano ich do Departamentu Śledczego MBP w Warszawie. 7 lipca 1948 postanowienie o tymczasowym aresztowaniu wydał wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej mjr Zenon Rychlik. Tymczasowe aresztowanie przedłużał kilkakrotnie skład sędziowski Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, ostatni raz 24 lipca 1950. 10 lipca 1948 Minkiewicz został osadzony w więzieniu przy ul. Rakowieckiej 37 w Warszawie.