Jako pierwszy opracował rzeźbę polskiego wybrzeża, twórca geografii krajobrazowej.

Kariera naukowa 19 listopada 1910 uzyskał na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie tytuł i dyplom doktora filozofii na podstawie rozprawy pt. Temperatura wód płynących w Galicji – drukowanej po polsku i po niemiecku w krakowskiej Akademii Umiejętności, a w 1913 na tymże samym Uniwersytecie złożył rozprawę habilitacyjną pt. Zlodzenie górnej Wisły, górnego Dniestru oraz ich dopływów. We wrześniu 1918 uzyskał we Lwowie tytuł profesora nadzwyczajnego geografii a w kwietniu 1919 został mianowany profesorem tejże nauki na Uniwersytecie Poznańskim. Był organizatorem Instytutu Geograficznego Uniwersytetu Poznańskiego. Tu opracowano Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej, wydany w wersjach polskiej, francuskiej i angielskiej.

22 stycznia 1920 po przemianowaniu Towarzystwa Krajoznawczego na oddział Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, stanął na jego czele.

W 1923 założył Zrzeszenie Polskich Nauczycieli Geografii i przewodniczył jego dzielności do roku 1939. W 1925 zorganizował Ogólnokrajowe Towarzystwo Geograficzne.