(„Precz z moich oczu...”) i Do przyjaciół, posyłając im balladę „To lubię” („Ja na dobranoc żegnając Marylę, taką straszyłem balladą” w jednej z dwu wersji ostatniej zwrotki). mały|upright|lewo|Pożegnanie Adama Mickiewicza z Marylą Wereszczakówną, obraz Tomasza Łosika z 1876 roku Związek Mickiewicza i Wereszczakównej obfitował w wiele dramatycznych wydarzeń. Kobieta, nie mogąc znieść rozstania z poetą, próbowała popełnić samobójstwo, zażywając śmiertelną dawkę laudanum (nalewki z opium). Natomiast Mickiewicz nosił się z zamiarem zabicia jej męża. Do końca życia poeta przechowywał jednak pamiątki po niej, w tym miniaturowy portret kochanki.
Więzienie, zesłanie i emigracja mały|lewo|Tablica upamiętniająca miejsce więzienia Mickiewicza w Wilnie przez zaborcę w latach 1823–1824 W 1819 Mickiewicz rozpoczął pracę jako nauczyciel w gimnazjum w Kownie, gdzie mieszkał do 1823, początkowo w domu dyrektora szkoły Stanisława Kostki Dobrowolskiego, w folwarku Kartofliszki, a następnie na kwaterze w budynku szkoły;