Są wśród nich kuśnierze i rymarze, robiący sandały i rozliczne przedmioty ze skóry, powroźnicy skręcający liny, złotnicy wytapiający złoto, rzeźbiarze drążący wazy w bryłach alabastru. Wszyscy oni składają swe wytwory u stóp potężnego Rachmire. Jednakże najsłynniejszym motywem malowideł, unikatowym pod względem tematyki, jest produkcja cegieł. Z sadzawki okolonej drzewami dwóch mężczyzn czerpie dzbanami wodę. Obok kilku kopie gliniastą ziemię i miesza ją z wodą. Inni z tej papki formują cegły przy pomocy drewnianej formy bez dna. Dalej wysuszone na słońcu cegły przenosi się na plac budowy przy pomocy „nosiłków”. Ludzie pracujący przy produkcji cegieł to niewolnicy, których „Majestat Jego przywiódł do prac w Świątyni Amona”. Są wśród nich jasnowłosi i jasnoskórzy Syryjczycy oraz ciemnoskórzy Nubijczycy w przepaskach na biodrach. Ciekawe jest także, bodaj jedyne w malowidłach egipskich, przedstawienie rampy z cegieł i gruzu – rampy budowlanej. Przy rampie leży kamienna płyta, lecz nie widać sposobu jej transportu po rampie, dalej malowidło jest uszkodzone. Następnie ukazano statki przywożące kamienne bloki, wleczone następnie na saniach. Kamieniarze natychmiast obrabiają dostarczony materiał, sprawdzając przy pomocy specjalnego przyrządu ile materiału należy jeszcze skuć.