Nadmiar enancjomeryczny (ee, z ang. enantiomeric excess) – stosunek różnicy zawartości poszczególnych enancjomerów do sumy ich zawartości w określonej mieszaninie, wyrażony w procentach.
Wzór na wartość ee przyjmuje postać:
gdzie to masa, liczba moli lub stężenie molowe w mieszaninie, odpowiednio izomeru R i S.
W bardziej zwięzły sposób można nadmiar enancjomeryczny wyrazić w procentach, przez pomnożenie przez 100% modułu różnicy ułamków molowych lub masowych enancjomerów:
gdzie to ułamki molowe lub masowe enancjomerów.
W reakcjach chemicznych, w których mogą powstawać enancjomery, ee może przyjąć wartość od 0% (gdy w wyniku reakcji otrzymuje się racemat) do 100% (gdy powstaje jeden, czysty enancjomer).
Nadmiar enancjomeryczny można oznaczyć następującymi technikami analitycznymi: pomiarem skręcalności właściwej światła, które przeszło przez warstwę mieszaniny enancjomerów – pod warunkiem, że wcześniej znana jest skręcalność właściwa obu czystych enancjomerów pomiarem dichroizmu kołowego – pod warunkiem, że znane są widma obu czystych izomerów pomiarem widm ramanowskiej aktywności optycznej lub wibracyjnego dichroizmu kołowego – pod warunkiem, że znane są widma, bądź znak i intensywność niektórych pasm charakterystycznych obu czystych izomerów chromatografią cieczową lub gazową na kolumnach z chiralnym wypełnieniem,