We wrześniu 1943 roku został ranny w Warszawie. Brał też udział w stłumieniu powstania warszawskiego – udało mu się zbiec z obleganego przez powstańców gmachu policji. Następnie uczestniczył w walce z partyzantką na Słowacji. W kwietniu 1945 roku podjął nieudaną próbę ucieczki na Zachód. Sowieci, po schwytaniu, wywieźli go do ZSRR, a w 1946 roku wydali Czechosłowacji. Pracował w kopalni, gdzie kilka dni po przybyciu uległ ciężkiemu wypadkowi i jako niezdolny do pracy został zwolniony.
Po zwolnieniu z pracy w kopalni Josef Blösche ukrywał się w Turyngii w NRD, mieszkając wraz z wysiedloną wcześniej matką, współpracował ze Stasi. Został zatrzymany 11 stycznia 1967 roku, gdy do NRD wpłynął wniosek o ekstradycję z zachodnioniemieckiej prokuratury. W czasie procesu przyznał, że podczas jednej z egzekucji na podwórku jednego z budynków zamordowano około 600 osób. Wyliczył to na podstawie kilkunastometrowej i do jego ramion wysokiej sterty ciał zabitych. W tej jednej egzekucji zabił około 75 osób.
W kwietniu 1969 roku, na procesie w Erfurcie, Blösche został uznany winnym zbrodni wojennych, między innymi udziału w deportacji ponad 300 000 Żydów, zastrzeleniu co najmniej 2000 osób, w tym udziału w egzekucji ponad 1000 Żydów na dziedzińcu kompleksu budynków 19 kwietnia 1943 roku.