ze starcia tego wyszedł zwycięsko.
Sejmik opatowski wybrał w listopadzie 1584 posłem na Sejm 1585. Już w dniu jego otwarcia 15 stycznia 1585 wybrano Pękosławskiego – m.in. w wyniku zabiegów Zamoyskiego i jego stronników – marszałkiem izby poselskiej. Pękosławski nie był do tej roli przygotowany: nie miał doświadczenia parlamentarnego ani dostatecznej znajomości ustaw i statutów koronnych. W tej sytuacji nie dawał sobie rady w czasie obradSejm ten został zwołany stosunkowo krótko po śmierci Samuela Zborowskiego z ręki kata i zajmował się niemal bez reszty sądem nad Krzysztofem Zborowskim; sytuacja była dla Pękosławskiego trudniejsza także o tyle, że jego niedawny dowódca i towarzysz broni Jan Zborowski wraz z całym stronnictwem Zborowskich energicznie domagał się uznania ich racji., co niejednokrotnie kończyło się interwencjami marszałka wielkiego koronnego Andrzeja Opalińskiego. Pomimo jednak tych problemów do zerwania sejmu nie doszłoSejm po upływie przepisanych 6 tygodni obrad rozszedł się bez uchwał, Władysław Konopczyński, Liberum Veto Warszawa Kraków 1918, s. 186, 209, 248 i 321;