Otrzymawszy od nowego króla Zygmunta III na sejmie koronacyjnym 7 stycznia 1588 potwierdzenie dożywotnich starostw sandomierskiego i marienburskiego udał się niezwłocznie z Zamoyskim naprzeciw Maksymilianowi. W kończącej epizod austriacki bitwie pod Byczyną 24 stycznia 1588 dowodził stojącą obok kozackiej roty Żółkiewskiego chorągwią husarską. Wraz z Żółkiewskim, będąc w pierwszym rzucie lewego skrzydła armii Zamoyskiego, brawurowo i skutecznie zaatakowali centrum wojsk austriackich. Bitwa zakończyła się pojmaniem austriackiego pretendenta do niewoli. Po bitwie Pękosławski pojechał do Jędrzejowa, i tam czekał na przybycie ZamoyskiegoZamoyski wracał wolniej, wiodąc książęcego jeńca, przyjmując w tym czasie z jego upoważnienia i w jego imieniu m.in. Stanisław Reszkę.
Stanisław Pękosławski zmarł kilka miesięcy później, w lipcu 1588.
Przypisy
Bibliografia Henryk Kotarski, Halina Kowalska, hasło w Polskim Słowniku Biograficznym, t.XXV