Stawiali na estetyczny wygląd i artystyczne wykończenie książki, nierzadko mniejsze znaczenie miał tekst.

.

Nazwa ugrupowania Odnosi się ona do włoskich malarzy XIV i XV wieku, takich jak Giotto czy Fra Angelico, na których zamierzali wzorować się członkowie bractwa. Pragnęli przywrócić w malarstwie, a w krytyce sztuki propagować założenia i praktykę artystyczną (np. wierność naturze, szczerość), które uważali za cechy charakterystyczne dla sztuki włoskiej przed Rafaelem.

Cechy stylistyczne sztuki prerafaelitów Czerpiąc tematy z Biblii i legend arturiańskich, uzupełniali je pomysłami literackimi z dzieł poetów takich jak John Keats czy Alfred Tennyson, z dramatów Szekspira albo aluzjami mistycznymi. Chętnie posługiwali się symbolami, malowali realistycznie, zawsze jednak w swoich obrazach zawierali jakieś dodatkowe, ukryte treści. Chcieli w ten sposób wrócić do „sztuki prawdziwej”, która oprócz piękna niesie też z sobą przekaz. Ulubionym motywem były piękne kobiety – często tworzyli wizerunki legendarnych bohaterek, np. Ofelii czy Laury (o rysach twarzy żon malarzy). Źródło ich inspiracji stanowiła też przyroda przedstawiana w najdrobniejszych szczegółach.