Podobnie jak u poprzedzających ich nazareńczyków, zasadniczym jednak podłożem inspiracyjnym były wzorce sztuki quattrocenta i gotyku.

Prace prerafaelitów cechuje unikanie stereotypowego przedstawiania postaci; przedstawiano je nie pomijając najdrobniejszego szczegółu w wyglądzie zewnętrznym. Kompozycja jest zwykle mieszaniną archaizmu i naturalizmu. Obrazy utrzymane w duchu romantycznego symbolizmu, mistycyzmu, naiwnego sentymentalizmu, odznaczające się drobiazgowym traktowaniem realiów, ostrą paletą barw, stanowią niemal fotograficzne odwzorowanie rzeczywistości. Dalekie są jednak od realizmu – pieczołowitość, z jaką traktują detal, uwiarygodnia najbardziej fantastyczne zdarzenia i najmniej prawdopodobne postacie. Prerafaelici potrafili przenieść swoją publiczność w świat baśni, dając upragnione wytchnienie od uprzemysłowionej rzeczywistości, odartej już z wszelkich tajemnic.

W obrazach pełnych miłosnej symboliki i dydaktyzmu, prerafaelici, podobnie jak ich poprzednicy zamierzali odnowić religijność społeczną. Przedstawiali postacie świętych z czcią, ale bez patosu i sztuczności. Mimo to (a może właśnie dlatego), ich twórczość miała charakter prawdziwie mistyczny. Tematykę religijną szczególnie upodobał sobie Rossetti.