Centralny taras został zastąpiony piętrem mieszkalnym na potrzeby Teodora Hieronima Lubomirskiego, syna Jerzego Ignacego z poprzedniego małżeństwa, i jego żony Eleonory z Małachowskich, którzy odziedziczyli Rzeszów po zgonie Jerzego Ignacego w 1753 i mieszkali w pałacu do swojej przedwczesnej śmierci w 1761. Okna dobudówki kontrastują z drobnymi otworami w dachu mansardowym na skrzydłach. Prace remontowe trwały do 1764 lub 1767, jeszcze za rządów Joanny Lubomirskiej.
Po śmierci Joanny w 1783 i spłaceniu długów obciążających dobra rzeszowskie pałac przejął syn Jerzego Ignacego i Joanny, Franciszek Grzegorz Lubomirski, który wkrótce przeniósł siedzibę linii rzeszowskiej rodu do Charzewic. W 1791 wartość pałacu została podczas pomiaru wyceniona na 2892 zł reńskich. 14 lutego 1798 Lubomirski sprzedał pałac wraz z ogrodem, określając je w kontrakcie jako „zdezolowane [sic]”, pani Mouzon z d. Schudrach za 500 czerwonych złotych (równowartość 900 zł polskich) w gotówce.