W niejasnych okolicznościach (być może w toku wojen napoleońskich) pałac powrócił do Lubomirskich, bo w 1819 (roku śmierci Anny z Dobrzańskich, drugiej żony Franciszka Grzegorza) został przez nich sprzedany władzom austriackim i określony na sporządzonej wówczas mapie jego spuścizną. W 1829 pałac należał do Seidlingerowej, w 1849 do Amalii Łozińskiej, następnie do Edwarda Suchardy, którego spadkobiercy sprzedali go 31 sierpnia 1871 prawnikowi pochodzenia ziemiańskiego Klemensowi Kostheimowi, właścicielowi majątku w Zarzeczu koło Niska.
Na początku XX w. znajdujący się w posiadaniu Kostheima pałac był według sprawozdania Emanuela Świeykowskiego – przedstawionego w maju 1902, gdy rozpoczynała się rozbiórka zamku rzeszowskiego – „bezustannie” zagrożony „przebudowaniem w duchu sąsiednich nowożytnych płodów fantazyi i smaku wiedeńsko-galicyjskiego”. Świeykowski zalecał wykupienie budynku przez miasto na bibliotekę lub muzeum. W lipcu 1906 pałac uległ pożarowi, który zniszczył kryte gontem dachy oraz wnętrza. Rada miejska przy poparciu rzeszowskiej prasy domagała się wówczas restauracji pałacu w historycznym kształcie. Przywrócony został dach mansardowy. Architektem przebudowy był Feliks Kopera, a wykonawcą Kazimierz Hołubowicz.