Po ukończeniu prac remontowych Kostheim sprzedał obiekt związanemu z Narodową Demokracją radnemu miasta, lekarzowi Teofilowi Nieciowi i jego żonie Helenie.
W okresie międzywojennym Nieć wydzierżawił część budynku instytucjom publicznym. W 1936 pałac mieścił komendę rzeszowskiego garnizonu. Na przełomie lat 1936/1937 utworzono w nim dowództwo 10. Brygady Kawalerii z ówczesnym płk. Stanisławem Maczkiem. Podczas wojny obronnej w 1939 Nieć założył w pałacu szpital polowy i ordynował w nim.
Po zakończeniu II wojny światowej pałac obejmował mieszkanie rodzinne lekarza Mieczysława Niecia (syna Teofila i Heleny) i placówkę Polskiego Czerwonego Krzyża. Później do 1977 działał w nim Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Kadr Medycznych. Pałac został w 1977 przejęty od właściciela za niewielkim odszkodowaniem (według współczesnej informacji wykupiony) przez Muzeum Okręgowe w Rzeszowie i przeznaczony na Muzeum Walk Rewolucyjnych. Rozpoczęła się wówczas restauracja kamiennych wazonów z ogrodzenia. Pod wpływem wojewódzkiego konserwatora zabytków, Ingi Sapetowej, obiekt został jednak przekazany Państwowej Szkole Muzycznej i do 1985 przeszedł pod kierunkiem Sapetowej i jej następcy od 1981, Zbigniewa Juchy, przy wsparciu Jerzego Tura, gruntowny remont połączony z badaniami.