Ligurii, Piemoncie, Toskanii, co nieco w Afryce Północnej i na Malcie, jak również w Dalmacji (Chorwacja), a nawet w samej diecezji rzymskiej (obrządek gelazjański czy wpływ na rzymskie liturgie monastyczne) z wyjątkiem Watykanu. Wschodnie pochodzenie i akcenty rytu gallikańskiego tłumaczył on tym, że w latach 355–374 na stolicy biskupiej w Mediolanie urzędował pochodzący z Kapadocji Auksencjusz (Auxentius). Za „dowód” na takie pochodzenie rytu gallikańskiego Duchnese służył list papieża Innocentego I (pont. 401–417) do Decencjusza z Gubbio, w którym papież zwracał uwagę na „obce zapożyczenia” w liturgii (m.in. odnośnie do miejsca znaku pokoju w czasie mszy). Ta teoria pociąga za sobą stwierdzenie, że ryt ambrozjański nie jest odmianą rytu rzymskiego, lecz pochodził od rytu gallikańskiego i został zromanizowany później.
Teoria rzymska Trzecia teoria, zwana rzymską, nie posiada swojego jednego, głównego autora i opiera się na założeniu, że ryt gallikański nie posiada korzeni wschodnich. W swojej większej części została sformułowana przez Łukasza Probsta, mediolańskiego liturgistę. Należy zaznaczyć, że teoria ta, wyjaśniając pochodzenie rytu gallikańskiego, analizuje tylko kształt gallikańskiej mszy;