nie bada więc ani liturgii godzin, ani innych obrzędów liturgicznych (jak chrzest czy pogrzeb). Zwolennicy tej teorii swoje dowodzenie opierają głównie na analizie 2 właściwości mszy gallikańskiej, w kontekście innych rytów: różnorodności nigryków czytanych (śpiewanych) przez kapłana oraz konsekracji.
Różnorodność nigryków czytanych (śpiewanych) przez kapłana Liturgie wschodnie charakteryzują się względną stałością (niezmiennością) części przewidzianych dla kapłana, tzn. msza nie przewiduje części zmiennych, zależnych np. od dnia, w którym odprawiana jest msza. Istnieje oczywiście różnorodność i określona zmienność śpiewanych propriów (takich jak anafory, tropariony), ale części te wykonywane są przez chór, gdy tymczasem fragmenty przewidziane do odczytania przez kapłana pozostają niezmienne. Tymczasem ryty zachodnie cechują się właściwością odmienną. Widać to chociażby w mnogości prefacji przewidzianych przez Mszał Rzymski. Ryt gallikański cechował się jednak jeszcze większą zmiennością (zob. niżej charakterystyka mszy gallikańskiej).