Konsekracja Różnica pomiędzy rytami wschodnimi a zachodnimi zachodzi również w słowach formuły konsekracji. Otóż, na Wschodzie stosuje się wzięty bezpośrednio z Pisma św. fragment: „Tej nocy, której został zdradzony” (1 Kor 9, 23–25). Tymczasem Zachód używa formuły: „Tej nocy, której został wydany”. Jednakże w rycie gallikańskim (jak również w mozarabskim do 924 r.) stosowało się formułę konsekracji taką, jak na Wschodzie. Zwolennicy teorii rzymskiej uważają, że taka wschodnia formuła konsekracji była w pierwszych wiekach chrześcijaństwa powszechna również na Zachodzie. Dopiero w IV w., wyniku reform (kiedy to m.in. usunięto z mszy rozesłanie katechumenów, co było skutkiem osłabienia się podziału na mszę katechumenów i mszę wiernych), ustanowiono w Rzymie formułę dziś określaną jako „zachodnią”. Uważa się, że ryt gallikański po prostu nie przyjął tej reformy, stąd zachowały się w nim takie archaizmy, które bierze się za obce (wschodnie) zapożyczenia. Zwolennicy tej teorii za podobny przykład podają dzieje rytu ambrozjańskiego, który nie przyjął późniejszych (z V i VI w.) reform przeprowadzonych w Rzymie.