Teoria galijska W.C. Bishop w 1908 r. zaproponował zupełnie odmienne wyjaśnienie pochodzenia rytu gallikańskiego. Otóż, jego zdaniem ryt ten powstał właśnie w Galii, a dopiero później został wzbogacony różnymi innymi zapożyczeniami. Bishop nie wykluczał również, że to właśnie ryt gallikański, powstały w Galii, był w pierwszych wiekach chrześcijaństwa wspólnym dla całego Zachodu.
Dalsze dzieje rytu gallikańskiego Dalsze dzieje rytu gallikańskiego – podobnie jak jego początki – nie są dobrze zbadane i pewne. Na Półwyspie Iberyjskim ulegał dalszemu, oddzielnemu rozwojowi, ewoluując w ryt mozarabski. Tam właśnie ryt uporządkowano i zadbano o jego prawną regulację. Inaczej było we Francji, gdzie nie było jednolitej władzy, co skutkowało prawdziwą „liturgiczną anarchią”. Poszczególne synody – w Vannes (465), Agde (506), Vaison (529), Tours (567), Auxerre (578), oraz dwa w Mâcon (581, 623) – próbowały uporządkować sytuację. Jednak przez to – odwołując się często w spornych przypadkach do Rzymu – doprowadziły do romanizacji rytu gallikańskiego i utraty jego dotychczasowego charakteru. Dodatkowe zmiany wprowadzali obecni w Galii w kolejnych stuleciach iroszkoccy misjonarze. Szczególnie nasilony proces romanizacji zachodził w VII i VIII w., kiedy to np.