zniesiono (dekretem króla Franków Pepina Krótkiego) śpiew gallikański, zastępując go rzymskim chorałem gregoriańskim. Romanizacja liturgii w Królestwie Franków następowała również za panowania Karola Wielkiego, który m.in. zwrócił się z prośbą do papieża Adriana I o przesłanie ksiąg liturgicznych; opracowane w Rzymie, wysłane na dwór Karola Wielkiego i rozpowszechnione w jego królestwie księgi przyczyniły się do ostatecznej utraty cech gallikańskich w liturgii tych obszarów.
Inne znaczenia przymiotnika „gallikański” Termin „gallikański” bywa również stosowany w odniesieniu do: odmiany rytu rzymskiego, jaka była obecna na Sycylii za panowania Normanów, reformowanych w XVII i XIX w. brewiarzy dla diecezji francuskich. Nie mają one żadnego związku z omawianym w tym artykule rytem gallikańskim.