thumb|200px|wieża ciśnień z 1927, ul. Kordiana Zielonogórski wodociąg miejski, zbudowany w oparciu o drewniane rury i ujęcia system, istniał już w drugiej połowie XV wiekuW 1475 oddział wojskowy uszkodził część tej instalacji i władze miejskie wystąpiły w tej sprawie o odszkodowanie.. Zasilał on publiczne punkty czerpania wody. Źródłem wody dla miasta w tym czasie był strumień Złota Łącza wypływający z okolic Browaru Zachodniego Lubusz i stamtąd, wzdłuż ulic Strzeleckiej i Grottgera, systemem rur, koryt i rynien doprowadzano wodę do ratusza, a także do punktów czerpania. Według zachowanych dokumentów w roku 1795 miasto miało 32 takie punkty, a i wcześniej, na początku osiemnastego wieku, było już ich kilkanaścieMiasto Zielona Góra rozebrało swoje mury w połowie XVIII wieku.. Rury drewniane od około XVIII wieku sukcesywnie zastępowano ceramicznymi, a od roku 1832 – żeliwnymi.
Rozwój miasta, wzrost liczby jego mieszkańców oraz rosnące potrzeby rozwijającego się w mieście przemysłu spowodowały, że w XIX wieku lustro wód podziemnych na poziomie 162 m n.p.m. zaczęło się obniżać i wydajność ujęcia u źródeł Złotej Łączy przestała być wystarczająca.