Po II wojnie światowej zaopatrzenie miasta w wodę z dotychczasowych źródeł stało się niewystarczające. W 1966–1968 uruchomiono tzw. ujęcie lewarowe wód podziemnychObecnie 22 studnie o łącznej dobowej wydajności rzędu 10 tys. m³. zlokalizowane z Pradoliny Odry w okolicach wsi Zawada i Jany wraz ze stacją uzdatniania wód. W 1975 uruchomiono koło Głuchowa ujęcie wód powierzchniowych „Sadowa” z rzeki Obrzycy, a stację uzdatniania dostosowano do oczyszczania wody z tych ujęć, później kilkakrotnie rozbudowując. Oprócz ujęć lewarowych z Pradoliny Odry i powierzchniowych z Obrzycy do miasto korzysta w ograniczonym stopniu z ujęć głębinowych. Jeszcze do lat 90. XX wieku wodę z tych ujęć można było bezpłatnie pobierać z publicznych kranów.
Po przekształceniach własnościowych i organizacyjnych, od 1 lipca 2004 systemem wodociągowo-kanalizacyjnym w Zielonej Górze zarządza „Zielonogórskie Wodociągi i Kanalizacja” sp.z o.o., obsługując ponad 120 tys. odbiorców.
Przypisy
Bibliografia Tomasz Czyżniewski (przy współpracy z Muzeum Ziemi Lubuskiej i Archiwum w Starym Kisielinie), Subiektywny przewodnik po Zielonej Górze, w: Gazeta Lubuska 18.8.2006 Raport Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Zielonej Górze, 2004
Linki zewnętrzne
oczyszczalnia „Łącza”
Kategoria:Instalacje sanitarne Kategoria:Gospodarka w Zielonej Górze Kategoria:Zaopatrzenie w wodę