Mimo że był wówczas liderem klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, nie wystąpił podczas Igrzysk Olimpijskich w Albertville. Spadek formy Rathmayra i cztery zwycięstwa Toniego Nieminena w dalszej części sezonu, odebrały mu szansę na zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Trzykrotnie znalazł się poza czołową piętnastką, a jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w kończących sezon zawodach w Planicy. Ukończył Puchar Świata na drugim miejscu z dorobkiem 229 punktów, tracąc do Nieminena 40 punktów.
Sezon 1992/1993 Sezon 1992/1993 rozpoczął w grudniu 1992, dwoma zwycięstwami na skoczni w Falun. 13 grudnia 1992 w Ruhpolding zajął drugie miejsce, przegrywając z Stefanem Zündem. 19 grudnia 1992 w Sapporo po raz kolejny sklasyfikowany został na drugim miejscu (zawody wygrał wówczas Martin Höllwarth). Dzień później na tej samej skoczni po raz trzeci z rzędu był drugi, przegrywając z Akirą Higashim. Było to jego ostatnie podium w zawodach o Puchar Świata. W trzech pierwszych konkursach Turnieju Czterech Skoczni zajmował miejsca w czołowej dziesiątce. W Bischofshofen upadł w pierwszej serii, przez co stracił znaczącą ilość punktów w klasyfikacji łącznej. Ostatecznie uzyskał 799,8 punktu i ukończył Turniej na dziewiątym miejscu.