Relacje z Wespazjanem W czasie wojny domowej w Cesarstwie Rzymskim, która wybuchła po śmierci Nerona w 69, Wologazes wsparł Wespazjana, który zmagał się z Witeliuszem w walce o tron cesarski. Według Swetoniusza obiecał mu pomoc 40 000 łuczników. Po zdobyciu przez Tytusa Jerozolimy w 70 Wologazes wysłał złoty wieniec, który cesarskiemu synowi przekazali posłowie w Zeugmie nad Eufratem, co było wyrazem dobrych stosunków między oboma państwami. Na dworze Wologazesa znalazł w 72 schronienie Antioch Epifanes, syn Antiocha IV Epifanesa, króla Kommageny. Powodem ucieczki było oskarżenie przez Lucjusza Cezeniusza Petusa, który wówczas był namiestnikiem Syrii, o współpracę z Partami. Petus za zgodą Wespazjana zajął stołeczną Samosatę i zamienił królestwo Kommageny w prowincję rzymską. Antioch Epifanes podjął walkę zbrojną, ale wraz z bratem Kallinikosem został pokonany przez Petusa i uciekł na drugą stronę Eufratu. Wologazes wysłał do Wespazjana list, w którym ujął się za uciekinierami. Wespazjan zgodził się przyjąć obu braci w Rzymie, gdzie wraz z ojcem mogli żyć w dostatku.