Krionika W krionice witryfikację stosuje się jako element krioprezerwacji ciała albo głowy osoby po formalnym stwierdzeniu zgonu. Deklarowanym celem jest ograniczenie powstawania kryształów lodu i zachowanie struktury tkanek, zwłaszcza mózgowia, do czasu ewentualnego opracowania przyszłych metod naprawy uszkodzeń. Nie jest to metoda lecznicza ani wykazana forma odwracalnej anabiozy; według przeglądów z 2024 roku odwracalna krioprezerwacja dużych narządów, takich jak serce lub mózg, a tym bardziej całego ciała człowieka, nie została osiągnięta.
W typowym opisie procedur krionicznych po schłodzeniu ciała i, o ile jest to wykonalne, zastosowaniu krążenia wspomagającego, dąży się do zastąpienia krwi oraz części wody tkankowej roztworami krioprotekcyjnymi przez perfuzję. Następnie ciało albo głowa są chłodzone etapowo poniżej temperatury zeszklenia, a w przechowywaniu długoterminowym utrzymywane w ciekłym azocie, zwykle w temperaturze około −196 °C.