Od momentu reaktywacji było pod tym względem równie ciężko.

O dłuższej współpracy z Paulem Di’Anno nie było mowy. Osobiście przyznał on później, że jedyną jego pobudką do występowania z grupą, którą zresztą pogardzał, była nagląca konieczność zdobycia środków do życia. Trzech następnych frontmanów żegnało się z zespołem równie szybko. Doogie White został zaangażowany na potrzeby trasy promującej Predator in Disguise, ale nie brał już udziału w nowych sesjach. Na A Cry for the New World (wyprodukowanym przez Neala Kaya – tego samego, który 15 lat wcześniej pomógł zespołowi wypłynąć na powierzchnię) zaśpiewał Colin Peel. Gdy tylko jednak płyta ujrzała światło dzienne, opuścił on grupę, by występować w przedstawieniach musicalu Hair. Nowy album zespół promował mini-trasą z Markiem Thompsonem-Smithem za mikrofonem. Za jego bytności ukazał się także mini-album z dwoma starszymi i dwoma premierowymi utworami (a nawet teledysk do jednego z nich), szybko jednak okazało się, że nowy wokalista ze swoją osobowością nie za bardzo pasuje do reszty muzyków. Żaden zresztą z powyższych frontmanów nie zamierzał – przynajmniej w mniemaniu braci Troyów – wiaząć się z Praying Mantis na poważnie, traktując ją raczej jako drogę do wywindowania własnych karier.