Kolejny przystanek, w osobie Gary’ego Bardena (którego zespół wypróbowywał już przy sesjach do Predator In Disguise, lecz wówczas zrezygnowano z jego udziału), być może zostałby na dłużej, jednak niebawem po nagraniu To The Power Of Ten zaczął on – według relacji Dennisa Strattona – nadużywać alkoholu. Warto tu odnotować, że w trasę koncertową z lat 1995-96 nie mógł wyruszyć kontuzjowany w tamtym czasie Bruce Bisland. Do braci Troyów jeszcze raz w historii dołączył więc na krótko Clive Burr.
Nawiązanie współpracy z Tonym O'Horą pozwoliło wreszcie wprowadzić pewną stabilizację. W niezmienionym zestawieniu personalnym zespół zdołał nagrać dwa bardzo udane albumy studyjne. W międzyczasie zorganizowano też jeden występ Praying Mantis w oryginalnym 4-osobowym składzie z czasów Time Tells No Lies. Uwieczniono go na wydawnictwie pod tytułem Metal Crusade '99 (wraz z koncertami trzech innych zespołów). W tym samym roku ukazał się (w Japonii) album Demorabilia – dwupłytowa składanka upamiętniająca złote lata zespołu, którą wypełniono niewykorzystanymi demami z tamtego okresu.