Costados, Gonçalo de Mesquita da Silveira de Vasconcelos e Sousa, Livraria Esquina, 1.ª Edição, Porto, 1997, nr 9.

Na Marię Walerię ogromny wpływ wywarło samobójstwo jej brata Rudolfa 30 stycznia 1889 roku oraz zamach na matkę Elżbietę we wrześniu 1898 roku. Ona i jej siostra Gisela stanowiły ogromne wsparcie dla ojca po tych tragediach. Wraz z damami dworu Elżbiety, Valerie uporządkowała również jej literacką spuściznę, listy i korespondencję. W swoim dzienniku Valerie odnotowała, że ​​relacje i wyobcowanie rodziców jedynie poprawiły się w ciągu ostatnich kilku lat życia matki. Uważała również, że opieka nad starzejącym się ojcem, cesarzem Franciszkiem Józefem, była dla niej swego rodzaju „próbą”.

Choć początkowo małżeństwo Marii Walerii i Franciszka było harmonijne, z czasem stawało się coraz mniej harmonijne. Franciszek miał wiele romansów, między innymi z tancerką Stephanie Richter, znaną później jako „Księżniczka Szpiegów Hitlera” za jej działalność szpiegowską przed i w trakcie II wojny światowej. W 1914 roku urodziła mu syna, Franciszka Józefa, którego uznał za swojego, jeszcze za życia Marii Walerii.