Dnia 15 września obie armie zaczęły ostrzeliwać swoje pozycje ogniem artyleryjskim. 16 września Rosjanie i Kozacy zakończyli budowanie fortyfikacji polowych. Rosjanie byli zadowoleni z wykonanej pracy, uważając swą pozycję za niemożliwą do zdobycia.
Początek walk sił głównych Walki zaczęły się od utarczek harcowników po czym w południe wojska polskie wyszły w pole, poza swe umocnienia. Armia polska ustawiona została w tradycyjny sposób, czyli piechota i artyleria w centrum, a jazda z dragonią na skrzydłach. Hetman polny koronny Jerzy Sebastian Lubomirski stanął naprzeciw wojsk kozackich Cieciury, natomiast hetman wielki koronny Stanisław Rewera Potocki miał przed sobą wojska rosyjskie. Tatarzy stali na lewym skrzydle armii.
Armia rosyjsko-kozacka czekała w umocnionym obozie licząc na to, że nieprzyjaciel wykrwawi się w kolejnych szturmach. Chcąc sprowokować armię polską do ataku część sił Szeremietiewa wychodziła poza umocnienia, po czym cofała się. Jazda polska za cenę dużych strat spędziła grupę rosyjskiej piechoty ze wzgórza, chroniącego dostęp do pozycji nieprzyjacielskich. Zdobytą pozycję zajęła dragonia von Bockhuma. Z kolei rosyjska kawaleria wyparła polskich dragonów ze wzgórza. Następnie dragonów wsparło kilka kompanii polskiej piechoty i ponownie wzgórze znalazło się w polskim ręku.