Rosjanie z uporem usiłowali odzyskać pagórek, ale kolejne natarcia rosyjskiej piechoty były odpierane. Gdy Szeremietiew dla opanowania pagórka ponownie rzucił jazdę, Potocki rzucił dwie chorągwie pancerne, które pobiły i zmusiły do odwrotu rosyjską kawalerię, którą ścigano aż do wałów obozu armii rosyjsko-kozackiej. Kozacy z kolei zaczęli sypać szańce przed swym obozem i w ten sposób stopniowo podchodzili pod linię wojsk Lubomirskiego. Gdy zbliżyli się na dostateczną odległość, rozpoczęli ostrzał z rusznic. Hetman polny rzucił przeciw nim lekką jazdę, która wyparła Kozaków. Natarcie pułków Jana Sobieskiego, Jana Sapiehy i Iwana Wyhowskiego wyparło Kozaków do obozu. Opuszczone szańce zajęły regimenty piechoty niemieckiej Stefana Niemirycza oraz generałów Krzysztofa Koryckiego i Ernesta Magnusa Grotthauza. Siłą rozpędu piechota rzuciła się na wały kozackiego obozu i pomimo powodzenia została odwołana przez Lubomirskiego z powodu zapadającego zmierzchu. Straty rosyjskie wyniosły około 1000 zabitych i rannych, Kozacy stracili 500 zabitych i rannych oraz 3 działa zostawione w straconych szańcach. Wojska polskie straciły mniej niż 100 zabitych oraz 200 rannych. Walka tego dnia upewniła Szeremietewa w przekonaniu, że otwarta walka zakończyłaby się niechybną katastrofą.