Postanowił więc okopać się jeszcze bardziej i próbować nocnych wypadów.
W toczonych walkach wodzowie obu armii z poświęceniem kierowali działaniami swych wojsk, będąc cały czas na pierwszej linii. Szczególnie beztrosko poczynał sobie hetman Stanisław Rewera Potocki, który na swym białym koniu spokojnie jeździł między oddziałami nie zważając na ogień artyleryjski, co jednego z Tatarów tak wyprowadziło z równowagi, że próbował przemocą odciągnąć wodza armii polskiej w bezpieczne miejsce.
Blokada armii rosyjsko-kozackiej Zaczęła się blokada armii rosyjsko-kozackiej, w czasie której dochodziło do licznych drobnych potyczek. W tym okresie polski tabor stopniowo przybliżył się do umocnień nieprzyjacielskich na odległość około 2 do 3 kilometrów, zacieśniając coraz bardziej blokadę. Położone naprzeciw Rosjan i Kozaków szańce obsadzono piechotą i działami. Pod nieobecność Wolfa artylerią polską dowodził Terkant. Rozpoczął się regularny ostrzał artyleryjski pozycji rosyjsko-kozackich. Tatarzy, mistrzowie walki podjazdowej, odcięli Rosjanom i Kozakom wszystkie drogi zaopatrzeniowe. Morale zablokowanej armii Szeremietiewa zaczęło podupadać. Już 17 września zaczęły się dezercje w armii kozackiej. Cała nadzieja rosyjsko-kozackiej armii spoczęła teraz w odsieczy Chmielnickiego.