Podkomorzy kijowski Jerzy Niemirycz nakłaniał listownie zadnieprzańskich Kozaków by odstąpili Rosjan i wrócili pod panowanie Rzeczypospolitej. List ten rozszedł się po obozie i chociaż Cieciura nie zerwał z Rosjanami, to jego armia w coraz szybszym tempie zaczęła topnieć z powodu licznych ucieczek. Większość uciekinierów kierowała się do domów, tylko nieliczni przyłączyli się do dragonii Wyhowskiego. Dnia 19 września Tatarzy rozbili potężny rosyjski oddział furażowy, zabijając i raniąc kilkuset Rosjan oraz biorąc 100 jeńców. Zrozpaczony Szeremietew usiłował bez powodzenia przekupić wodza wojsk tatarskich nuraddyn-sułtana Safer Gireja, który zaraz zawiadomił o tym fakcie polskie dowództwo. Przechwycono listy naglące Chmielnickiego by czym prędzej ruszał na odsiecz.
W dniach 21 września i 22 września dochodziło jedynie do drobnych utarczek. Dnia 23 września przybył generał Fromhold Wolff z artylerią oblężniczą (kilka dział, 5 moździerzy i 60 wozów z amunicją). Dla armii rosyjsko-kozackiej zaczęło się piekło. Potężny ogień artyleryjski, brak wody, opału oraz paszy przybliżały widmo klęski dla wojsk Szeremietiewa. Gdy dowódcy polscy dowiedzieli się, że Szeremietew będzie usiłował wymknąć się z matni, wzmożono czujność, a od strony Cudnowa usypano dwa szańce i obsadzono je piechotą i artylerią.