W latach terroru stalinowskiego sama przynależność do grupy zaliczonej do wrogów ludu mogła pociągać za sobą represje karne: deportacja do obozu (GUŁAG) lub zesłanie administracyjne.
Do kategorii wrogów ludu zaliczano wszystkie osoby skazane z tzw. politycznych artykułów kodeksów karnych obowiązujących w ZSRR (art. 58 KK RFSRR).
W 1936 r. termin „wróg ludu” został użyty w Konstytucji ZSRR – zgodnie z art. 131 za wroga ludu uznawano tego, kto dopuszcza się zamachu na społeczną własność socjalistyczną, określoną w tym przepisie jako „święta i nienaruszalna”.
Polska Na ziemiach polskich terminem wróg ludu posługiwał się organizator powstania chłopskiego Franciszek Gorzkowski w 1797 roku w czasie przygotowywania chłopów podlaskich do walki. Do wrogów ludu nazywanych przez niego także wilczym rodem zaliczył między innymi: obszarników, kler i żołnierzy pańskiego rząduMichał Rękas, Z przeszłości chłopskiego antyklerykalizmu w Polsce, Warszawa 1953, s. 8.. Pojęcie to było również używane przez władzę ludową w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Propaganda PRL Kategoria:Radziecka terminologia propagandowa Kategoria:Rewolucja francuska Kategoria:Fanatyzm