W 1691 działał jako generał lejtnant pod osobistym dowództwem króla-słońce Ludwika XIV. Odniósł ranę podczas blokady Mons, wraz z królem obecny był przy oblężeniu Namur w 1692, uczestniczył także w bitwie pod Steenkerke. W uznaniu dotychczasowych zasług został w 1693 mianowany marszałkiem Francji, a w 1694 otrzymał tytuł książęcy.

W 1694 mianowano go gubernatorem Flandrii i miasta Lille. Zręcznym manewrem wprowadził swe wojska do twierdzy Namur w 1695, a poddał się oblegającym dopiero wtedy, gdy stracił 2/3 z 13 tysięcy żołnierzy. Uczestniczył w negocjacjach, które doprowadziły do zawarcia pokoju w Rijswijk. Podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej, gdy twierdzy Lille zagroziło oblężenie przez alianckie wojska księcia Marlborougha i Eugeniusza Sabaudzkiego, został wyznaczony dowódcą jej garnizonu, stawiając armii sprzymierzonych opór przez 3 miesiące. W drodze wyjątku zwycięzcy uznali podyktowane przez niego warunki kapitulacji.

Za to dokonanie został przez monarchę wysoko nagrodzony i uhonorowany. W roku 1708 został parem Francji.