„Wasp” był pierwszym lotniskowcem przy którego konstrukcji starano się wykorzystać każdą dostępną tonę limitu tonażu – w przeciwieństwie do poprzednich jednostek, projektowanych bardzo restrykcyjnie, z zamiarem pozostania dużo poniżej dostępnych 20 000 ton, celem uniknięcia przypadkowego naruszenia traktatu waszyngtońskiego. Okręt został jednak zaprojektowany przed uzyskaniem jakiegokolwiek doświadczeń z operacyjnego używania pierwszych lotniskowców od początku zaprojektowanych jako okręty tej klasy. Dotyczyło to także używania otwartego hangaru, umożliwiającego rozgrzewanie silników samolotów już na pokładzie hangarowym. Po zużyciu 20 000 ton limitu dla każdego z dwóch okrętów typu Yorktown, do wykorzystania pozostało jedynie 15 200 ton. 700 ton z tej rezerwy przeznaczono na wzrost wagi „Rangera”, kolejne zaś 500 na margines bezpieczeństwa. Przy rezygnacji z niego, z ewentualnym minimalnym naruszeniem limitu maksymalna akceptowalna wyporność CV-7 mogła wynosić 14 500 ton.