Członek izby, po powrocie do gabinetu, zastał czekający na niego na biurku whip (w znaczeniu: list z wytycznymi).

Kompetencje Tradycyjnie stanowisko to przyznaje się jednemu z bardziej doświadczonych parlamentarzystów ze względu na posiadane kontakty. Idealny kandydat powinien być otwarty, popularny i lubiany przez pozostałych członków partii, ale także szanowany przez opozycję. Funkcja ta niejednokrotnie wymaga wymiany przysług, a co za tym idzie niezbędna jest realna możliwość zaoferowania stanowisk, miejsc w komisjach, czy też dodatkowego wsparcia, również finansowego, ze strony partii w następnej kampanii wyborczej. Do tego potrzebne są zatem szerokie wpływy w kierownictwie własnego ugrupowania, którego whip jest również zwykle częścią. Jednocześnie ewentualna groźba wyciągnięcia negatywnych konsekwencji musi nieść ze sobą odpowiedni ciężar, co wymaga z kolei wysokiego autorytetu. mały|287x287px|David Margesson, chief whip brytyjskiego Rządu Narodowego w latach 1931–1940 Pozycja whipa jest często kojarzona z makiawelizmem, bezwzględnym dążeniem do celu bez zważania na wykorzystywane ku temu środki. Takie przeświadczenie znajduje częściowe potwierdzenie w rzeczywistości oraz w przykładach historycznych.