Powszechną praktyką na tym stanowisku jest prowadzenie rejestru nieprawidłowości, jakich dopuszczają się poszczególni członkowie partii. Ma to na celu zarówno przewidywanie potencjalnych skandali z udziałem parlamentarzystów, jak i zbieranie kart przetargowych na wypadek konieczności przekonania co bardziej nielojalnych polityków.

Do najbardziej znanych z pełnienia tej roli osób należy David Margesson, chief whip brytyjskiej Partii Konserwatywnej w latach 1931–1940. Od samego początku urzędowania, czyli od wyborów generalnych w listopadzie 1931 roku, miał do wykonania niełatwe zadanie w postaci utrzymania w ryzach rządu złożonego z aż pięciu różnych ugrupowań w sile 554 członków Parlamentu. Przyjął jednak nad wyraz skuteczną taktykę skrajnego pragmatyzmu, żelaznej dyscypliny partyjnej i umiejętnie stosowanego ostracyzmu, co w połączeniu z brakiem sentymentu w pozbywaniu się problematycznych ministrów, takich jak np. Samuel Hoare, pozwoliło na utrzymanie koalicji aż do kolejnych wyborów. Funkcję pełnił ze zbliżoną skutecznością również w następnej kadencji parlamentu. lewo|mały|235x235px|Leslie Arends w 1973 roku, na półtora roku przed przejściem na emeryturę W Stanach Zjednoczonych symbolem tej funkcji jest republikański kongresman Leslie Arends, który piastował stanowisko whipa przez ponad trzy dekady w latach 1943–1974.