Jako stoicki pragmatyk i współtwórca Koalicji Konserwatywnej, sojuszu Republikanów i południowych Demokratów, który de facto kontrolował amerykańską politykę wewnętrzną między 1937, a 1964 rokiem, był jednym z najbardziej wpływowych polityków swoich czasów.
W Wielkiej Brytanii Funkcja ta wywodzi się z systemu Westminsterskiego i tradycja whipa pozostaje wciąż jak najbardziej żywa w Zjednoczonym Królestwie. Partia rządząca mianuje zwykle od kilku do kilkunastu whipów w każdej z izb parlamentu. W kadencji 2024–2029 jest to łącznie 26 osób – 16 w Izbie Gmin i 10 w Izbie Lordów. Spośród nich wyłaniany jest również chief whip (ang. naczelny, główny whip), który zarządza działaniami całej tej grupy, a ponadto jest również członkiem Gabinetu, tradycyjnie piastując dodatkowo symboliczne stanowisko Sekretarza Skarbu (realną decyzyjność w kwestiach budżetu państwa ma w Wielkiej Brytanii Kanclerz Skarbu).
Decyzje dotyczące głosowań są zwyczajowo wysyłane w formie pisemnej. W Pałacu Westminsterskim whip może standardowo wystosować trzy rodzaje wytycznych dla członków swojej partii: