Przez 5 lat przewodniczył Kołu Mechaników Stowarzyszenia Techników Polskich w Warszawie. Przyczynił się do powstania Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, był w nim przewodniczącym Komisji Normalizacyjnej Silników Spalinowych i Pożarnictwa, wiceprzewodniczącym Komisji Samochodowej i delegatem PKN na zjazdy krajowe. Od 1926 sekretarz generalny Stałej Delegacji Zrzeszeń i Związków Profesorów i Docentów Szkół Akademickich. Był założycielem Polskiej Fabryki Samochodów w Warszawie, członkiem FIDIC w Paryżu. Do 1939 przewodniczący Komitetu Wydawniczego podręcznika Technik. Założyciel i redaktor czasopisma „Samochód”.

W czasie okupacji prowadził tajne kursy, organizował egzaminy, w latach 1941–44 wykładał w Wyższej Szkole Politechnicznej, w Państwowej Szkole Mechaniczno-Technicznej i Państwowej Szkole Mechanicznej. Po powstaniu warszawskim przebywał w okolicach Miechowa.

W 1945 został powołany na pierwszego dziekana Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej (1945–1948) i jednocześnie objął kierownictwo Katedry Silników Spalinowych (1945–1959);